Το τροπάριο της .....γιαγιάς μου της Κασσιανής και το άλλο το αληθινό

Μεγάλη Τρίτη σήμερα και το Τροπάριο της Κασσιανής έχει την τιμητική του βέβαια...
Αν δεν κάνω αναφορά στο θέμα είμαι βέβαιη ότι δεν θα ξεμπερδέψω εύκολα με το τέρας τη γιαγιά μου την Κασσιανή. Μπορεί να κάνει διάφορα..από το να κλείσει τους διακόπτες του λάπτοπ ..μέχρι να  φάει όλη τη μαρμελάδα φράουλα που έφτιαξα προχτές...ποτέ δεν ξέρεις !
Ας είναι λοιπόν !!!
Οποιος τολμούσε "τω καιρώ εκείνω" να ειρωνευτεί τη γιαγιά μου την Κασσιανή σε στυλ ..."καλά το ξέρουμε είναι σήμερα της περιπεσούσης γυνής" ή να κάνει λογοπαίγνιο με το όνομά της και την εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα... τον έπαιρνε και τον σήκωνε τον κακομοίρη και δεν τολμούσε να το ξανακάνει. Τι αγράμματο, τι αστοιχείωτο, τι ξύλο απελέκητο τον έλεγε τον ανθρωπάκο που θα τολμούσε να πει την Κασσιανή "περιπεσούσα" ώσπου στο τέλος κατέληγε να καυγαδίζει ξεφωνίζοντας μέχρι να επιβάλλει απόλυτα την άποψή της ότι "η Κασσιανή καλέ ήταν μία λογία, δεν ήταν του δρόμου" και να αποκαταστήσει το όνομα της Κασσιανής ενώπιον του ατυχούς συνομιλητή της, να του αναλύσει όλη την ιστορία της Κασσιανής και του Θεόφιλου "του βλάκα που πήρε την αστοιχείωτη Θεοδώρα" και να ρωτάει μετά μεγάλης επιμονής αν τα κατάλαβε όλα καλά ο δυστυχής που μετά ταύτα σκεφτόταν πολύ αν θα ξανανοίξει το στόμα του στη γιαγιά μου την Κασσιανή.
Βλέπεις η γιαγιά μου η Κασσιανή ήταν και γραμματιζούμενη όπως λέγανε τότε και ειδικευμένη σε θέματα ιστορικά και θρησκευτικά, τόσο που τύφλα νάχουνε οι πανεπιστημιακοί δηλαδή. Κι αλλοίμονο αν έπιανε κανέναν άσχετο σε τέτοια θέματα που ήταν η τρέλλα της.
Ετσι λοιπόν αυτή την ιστορία της Κασσιανής και του Θεόφιλου τον 8ο αιώνα μ.Χ στο Βυζάντιο, που κατά την άποψη της γιαγιάς μου της Κασσιανής ήταν μια μεγάλη ρομαντική αγάπη, τη μάθαμε καλά στο σπίτι μας. Οχι, άμα θέλαμε ας μη την μαθαίναμε.
Ετσι λοιπόν όπως την άκουγα κι εγώ χρόνια σαν παραμύθι από τη γιαγιά μου την Κασσιανή σας την παραδίδω σήμερα, μέρα που είναι, και ελπίζω να την ευχαριστηθείτε.
Για να τη διαβάσετε όμως θα πάτε στο άλλο μου ιστολόγιο (εκεί που γράφω τα πιο σοβαρά ντε)!

Πατείστε τον σύνδεσμο ...και ταξιδέψτε 13 αιώνες πίσω στο χρόνο ..................

http://sofia-moutsou.blogspot.gr/2013/04/blog-post_30.html

Κι άλλο βραβείο ...διπλό παρακαλώ

Πω πω έχω καταϋποχρεωθεί...μ' αυτά τα καλά κορίτσια που μου δώσανε κι άλλο βραβείο !!!
Πρώτη πρώτη η Αννιώ στις 25 Μαρτίου http://tis-annios.blogspot.gr/
και μετά η Αστρονεραϊδούλα στις 19 Απριλίου http://megalono-megaloneis-megalonei.blogspot.gr/

Το βραβειάκι είναι το 4ο κατά σειρά που παίρνω κι έχω φουσκώσει από τόσο καμάρι που δεν λέγεται.
Αφού σκέπτομαι να το ρίξω στο χορό γιατί αν το ρίξω στα γλυκά και στα ποτά ή θα με μαζεύουνε ντίρλα γριά γυναίκα και θα γίνω ρεζίλι των σκυλιών και των άγριων κουνελιών που έλεγε η συγχωρεμένη η μάνα μου ή θα μου ανέβει το ζάχαρο στα ύψη και θα στραβώσει ο στόμας μου που έλεγε κι η Μαριέττα μας καλή της ώρα !
Το βραβειάκι λοιπόν ροζουλί μπομπόν αρέσει και στην εγγονή μου τη Σόφη τη χαϊδεμένη ..αλλά έχω την υποψία ότι αυτή γράφει διάφορα χαριτωμένα και παίρνω εγώ τα βραβεία...
Το καλό είναι ότι το καινούργιο μου βραβείο έχει ωραιότατο ανοιξιάτικο χρώμα και ταιριάζει με την ταπετσαρία του καθιστικού μούρλια κι έτσι θα μου ανοίγει η καρδιά όταν το κοιτώ, αλλά μήπως έκλεισε και ποτέ η δικιά μου η καρδιά. Βρε Κασσιανή μου περιβόλι είσαι, έλεγε κι ο Δημητράκης μου !
Τηλεφώνησα στον κυρ Γιάννη τον κορνιζά να έρθει να παραλάβει το βραβείο να το κάνει κάδρο με ταιριαστή κορνιζούλα λεπτή και φίνα για να μπει με τα άλλα μαζί στη σάλα να το βλέπει η Μαρίκα του Αριστοτέλη να ζηλεύει που έγινα εγώ σ' αυτή την ηλικία μπλογκατζού κι αυτή ακόμα με το βελονάκι στο χέρι να κάνει δαντέλες μέχρι και στα σώβρακα του Αριστοτέλη θα βάλει στο τέλος. Αστην παιδί μου αυτή πάντα με ζήλευε που ήμουν φρέσκια εγώ κι έλεγε "Φτου φτου Κασσιανή μου έχεις κάτι φρεσκάδες...εγώ χάλια έγινα" αλλά εγώ ήμουν ευγενικός άνθρωπος και δεν της είπα  "Μωρέ χάλια ήσουνα πάντα γιαυτό κι ο μαύρος Αριστοτέλης ξενοκοίταγε" αλλά ποτέ δεν της είπα τέτοιο πράμα να σκάσει η γυναίκα πρόωρα....

Τέλος πάντων άμα πιάνω την πάρλα όλα τα θυμάμαι αλλά ξέχασα να σας δείξω το καμάρι μου, το βραβειάκι μου και μπορεί να πείτε ότι έπαθα αλτσχάιμερ, αλλά δεν έχω διότι ο γιατρός μου το βεβαίωσε ...είμαι μια χαρά παρότι κοντεύω 200 ετών όπως λέει η νύφη μου.
Ιδού λοιπόν το 4ο βραβειάκι μου να το καμαρώσετε κι εσείς φίλοι και φίλες κι ας έχει ο Θεός καλά τις γλυκειές μου καινούργιες φίλες την Αννιώ και τη Μαρία που με τόση ευγένεια που το χάρισαν.

Να το δώσω κι εγώ με τη σειρά μου τώρα στα παρακάτω υπέροχα blogs 

που τα διαβάζω κι ανοίγει η ψυχή μου με τις ομορφιές τους :

http://para-kelsoscooks.blogspot.gr/

http://podilatisa.blogspot.gr/

http://decdimisaussi.blogspot.gr/

http://aiwniagynaika.blogspot.gr/

http://latelierdemarieanne.blogspot.gr/

Αντε φιλάκια πολλά σε όλους κι όλες και τα λέμε σύντομα...

με αληθινή ιστορία με άλογα και πέταλα...... 

Αχ τι ωραία περνάμε στη μπλογκόσφαιρα....!!!

Ενα αέρινο διάφανο γλυκάκι : άνθος νερατζιάς

Οσο υπάρχουν ακόμα μυρωμένα άνθη στις νερατζιές δοκιμάστε να φτιάξετε αυτό το υπέροχο γλυκάκι.. Η εμφάνισή του αλλά και η γεύση και το άρωμά του θα σας ξετρελλάνουν !!!
Η διαδικασία παρασκευής του, από το μάζεμα των λουλουδιών από τα δέντρα μέχρι να το δείτε στο πιατάκι του έτοιμο με τα μικρά, διάφανα και αέρινα γλυκά φυλλαράκια του είναι πραγματικά απολαυστική και πολύ χαλαρωτική για το στρες της καθημερινότητας...
Νομίζω ότι τόσο σαν κέρασμα στο σπίτι όσο και σαν δωράκι αυτό το γλυκό θα ενθουσιάσει ....
Συνηθίζεται πολύ στην Ανδρο, τη Χίο και άλλα νησιά μας που φημίζονται για τα εσπεριδοειδή τους.
Η συνταγούλα δική σας με όλη μου την αγάπη.
Σόφη


Να πώς το φτιάχνουμε :
Μαζεύουμε τα άνθη (ανοιχτά και μπουμπούκια) και τα πλένουμε καλά αλλά απαλά να μη τα διαλύσουμε. Αφαιρούμε τα πέταλα και τα βάζουμε σε λεκάνη να πλυθούν ακόμα μια φορά. Αν σας δυσκολεύει το άνοιγμα των μπουμπουκιών γίνεται εύκολα να τρίψουμε ελαφρά με τα δάχτυλά μας τις κορφούλες τους.

Ανθη νερατζιάς όπως τα μαζεύουμε 

Καθαρισμένα τα πέταλα των λουλουδιών

Αφού καθαρίσουμε και πλύνουμε τα πέταλα των λουλουδιών τα βράζουμε μόνο με νεράκι μέχρι να μαλακώσουν αρκετά ρίχνοντας στο νερό που βράζουν το χυμό ενός λεμονιού για να παραμείνουν λευκά και να κρατήσουν το άρωμά τους. Εν συνεχεία χύνουμε αυτό το νερό και τα βάζουμε σε έναν βαθύ δίσκο με κρύο νερό και χυμό ενός λεμονιού να σταθούν για 1-1,5 ώρα όπως δείχνει η εικόνα.

Αυτό το κάνουμε για να ξεπικρίσουν γιατί σε αυτή τη φάση είναι αρκετά πικρά.

Χύνουμε και αυτό το νερό και τα βάζουμε σε σουρωτήρι κάτω από τη βρύση και τα ξεπλένουμε καλά προσέχοντας να μην τα λιώσουμε. 

Αφού ξεπλυθούν καλά είναι έτοιμα πλέον για να γίνουν γλυκό. 

Υπολογίζουμε 1 ποτήρι ζάχαρη για κάθε ποτήρι άνθος και πρέπει να προσέξουμε αυτή την αναλογία για να μη μας πικρίζει.

Αν κάνουμε το γλυκό με φρουκτόζη ή στέβια, δεν ξέρω την αναλογία γιατί έχουν κάποια διαφορά στη γλυκύτητα.

Βάζουμε στην κατσαρόλα νερό σε ποσότητα ίση με το μισό άνθος (4 ποτήρια άνθος - 2 ποτήρια νερό) και ρίχνουμε μέσα τα άνθη και τη ζάχαρη. Εγώ έβαλα 3 ποτήρια άνθος, 3 ποτήρια ζάχαρη και 1,5 ποτήρι νερό (και λίγο παραπάνω να έχει μπόλικο σιροπάκι). 

Τα βράζουμε μέχρι να δέσει το σιρόπι και  λίγο πριν τα κατεβάσουμε ρίχνουμε μέσα μισό ποτηράκι χυμό λεμονιού και είναι έτοιμο.

Το βάζουμε σε αποστειρωμένο βάζο όπως όλα τα γλυκά κουταλιού. 

Για ξέρετε ότι έχει πετύχει το γλυκάκι σας πρέπει να είναι πολύ αρωματικό και η γεύση του να είναι  γλυκόπικρη, όμοια με το κλασσικό γλυκό νεράτζι !!!

Τέλος...μην παραλείψετε ....

Κρατείστε μερικά αρωματικά πέταλα σε ένα δισκάκι στο σαλόνι να μοσχομυρίζει το σπίτι